logo_provincie

Laurens Ten Dam ambassadeur van de 73e Profronde van Noord - Holland

 

Als jonge junior rijdend voor de club Alcmaria Victrix trainde ik in het voorjaar van 1997 voor het eerst mee met de “grote mannen”. Patrick Kops, Tino haakman, Gerard Windhouwer en niet te vergeten Ton Slippens lieten mij voor het eerst van mijn leven de wegen in de “kop” van NoordHolland zien. De grote rode Volvo van Wim Nieuwenhuyse waar de sigaarwolken uit zijn open raampje walmde probeerde ons zo goed mogelijk te volgen.

Dit stuk zit in de Ronde hoorde ik om de haverklap. De Ronde van Noord-Holland. Ik begreep uit de korte gesprekken die ik voerde met de mannen tussen mijn spaarzame kopbeurten in dat dat de wedstrijd van 200 km was die ieder jaar voor de enige “topcompetitieclub” van Nederland het grote hoofddoel was. Patrick Kops beweerde dat hij in zijn goede tijd hem een keer per week trainde. Op woensdag reed hij altijd de volledige 200 km van de mooiste klassieker van Nederland zei die. De laatste jaren was de klad daar wat in gekomen door het overnemen van het bedrijf van zijn vader. Aannemersbedrijf Kops is nog steeds een begrip in Heiloo en omstreken!

Wat was ik trots dat ik mee op pad was met deze rode brigade. Dat ze besloten omdat het toch goed weer was om de hele ronde te doen maakte dit voor mij de meest memorabele zaterdag uit mijn nog korte wielerloopbaan. Ik herinner mij de hongernok die ik kreeg na 150 km nog als de dag van gisteren. Wim was niet op de hoogte van de wilde plannen van zijn mannen en was ons kwijtgeraakt. Ik werd gered door een blauwe SRV wagen in De Goorn waar Ton Slippens 2 pakken roze koeken kocht. Ik brak die dag zowel mijn afstandsrecord als het wereldrecord roze koeken eten.

Dat de Ronde van Noord-Holland vies veel pijn kan doen wist ik dus al als 16 jarig mannetje. Ik heb het helaas maar 1 keer in koers morgen ervaren. In 2003 werd ik na veel zeuren eindelijk opgesteld in mijn thuiskoers. Als klimmer had ik daar niks te zoeken volgens de ploegleiding van het Rabobank Continental team. Ik woonde in het heuvelachtige Zuid Limburg maar wilde zo graag rijden dat ik ze maanden aan hun hoofd had gezeurd. Toen er door ziekte een plekje vrij kwam sprong ik een gat in de lucht.

Ik herinner me een winderige editie met waaiers dijken en de Kwelweg. Procyclingstats, een heerlijke website voor een trip down memory lane laat weten dat ik toch netjes 39e werd op ruim 3 minuten van winnaar Jans Koerts. In dezelfde groep als Tino Haakman, de kerel die mij zo af had laten zien 6 jaar eerder. Er kwam 48 man aan de finish in Zaandam.

De ronde deed wederom pijn. Onderweg terug naar het zuiden stapte ik uit bij een tank station en de kramp schoot direct in mijn benen. Zelfs na de allerzwaarste klimkoers als Luik had ik dat nog nooit gehad. Maar de Kwelweg (toen nog) de wind en de finaleronde in Zaandam hadden er erg hard ingehakt. Vooral het gemis aan afdalingen brak mij en vele andere renners met mij op. Je hebt letterlijk 5 uur druk op je benen. Dat sloopt je.

Inmiddels is Noord-Holland weer mijn thuishaven. Ik woon letterlijk op een steenworp afstand van de Munnikenweg. Ik breng mijn kinderen er dagelijks naar school. Dat de ontknoping zich daar gaat afspelen 9 juni maakt me blij en trots.

Ik zeg niet dat ik iedere week de Ronde van Noord-Holland train op woensdag, maar dat we met Niki, Ramon en de andere mannen van Noord Hollands best flink veel “rond brommeren” door onze mooie provincie is een feit. Tijdens deze trainingen filosofeerden we afgelopen winter vaak over het parcours van de nieuwe Ronde en ik kan u vertellen: Onze goedkeuring kan deze 2- daagse zeker wegdragen. Dat het echt koers wordt is bijna zeker. Ik en mijn kinderen staan straks te juichen voor de renners tijdens de laatste kilometers op de Munnikenweg. Moge de beste winnen!

Laurens ten Dam

Facebook

Twitter

Stersponsors

Topsponsors